MEMS staat voor micro-elektromechanische systemen (Micro-Electro-Mechanical Systems)
MEMS bestaan uit componenten met afmetingen tussen 1 en 100 micrometer (d.w.z. 0,001 tot 0,1 mm), en MEMS-componenten liggen doorgaans in het bereik van 20 micrometer tot één millimeter (d.w.z. 0,02 tot 1,0 mm). Componenten die in arrays zijn gerangschikt (bijv. digitale microspiegelcomponenten) kunnen echter een oppervlak van meer dan 1000 mm² bereiken.
Doorgaans bestaan MEMS uit een centrale eenheid voor gegevensverwerking (de microprocessor) en meerdere componenten die met de omgeving interageren, zoals microsensoren.[1] Door de grote verhouding tussen oppervlak en volume spelen bij MEMS krachten door omgevingsinvloeden – zoals elektromagnetische effecten (bijv. elektrostatische ladingen en magnetische momenten) en stromingsmechanische effecten (bijv. oppervlaktespanning en viscositeit) – een aanzienlijk grotere rol dan bij macroscopische mechanische systemen.
De MEMS-technologie verschilt van moleculaire nanotechnologie of moleculaire elektronica doordat bij die laatste ook oppervlaktechemie in aanmerking moet worden genomen.



